Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Οι αμφιβολίες

«Ααααααααααααα...»

Ο πόνος. Ο πόνος τα παίρνει όλα. Είναι καλύτερα τότε...

«Ααααααααααααα...»

Είναι καλύτερα τότε... Όταν το ράμϕος μού σκίζει τα σωθικά είναι καλύτερα...

«Ααααααααααααα...»

Είναι καλύτερα όταν ο νους μου δεν κατακλύζεται από αμϕιβολίες για το αν άξιζε τελικά...

«Ααααααααααααα...»

Ο Προμηθέας.

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Η αντίσταση

Βράχος όμοιος με τον κουβαλητή του κυλάει αργά. Χώμα, χαλίκια γλιστρούν καθώς αδέξια ο βράχος λαξεύει το έδαφος. Ο βράχος κάποιες φορές αντιστέκεται, κάποιες φορές κερδίζει. Κερδίζει κάποια μέτρα, μερικά μόνο, μέχρι ο κουβαλητής να τον σταματήσει και να συνεχίσει πάλι.

Κι όλο ανεβαίνει…

Στην αρχή πιο γρήγορα —το έδαφος είναι ομαλότερο εκεί χαμηλά κι η κούραση μικρότερη—, αργότερα πιο αργά, ολοένα πιο αργά…

Κι όλο ανεβαίνει…

Δεν είναι όμως μονάχα η κλίση και ο κάματος που επιβραδύνουν την πορεία. Είναι κι ο νους. Η τελευταία αντίσταση. Τα χείλη σφίγγονται όχι μόνο από τη δύναμη μα και για να κρύψουν το χαμόγελο.

Κι όλο ανεβαίνει…

Τούτο του 'μεινε μονάχα. Το ξέρει καλά. Να κουβαλήσει όσο το δυνατόν λιγοτερές φορές τον βράχο. Είναι η δική του νίκη.

Κι όλο ανεβαίνει… κι όλο σφίγγει τα χείλη… μέχρι να φτάσει στην κορυφή…

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

Εμπιστοσύνη

Ο άνθρωπος. Δεν μπορείς να εμπιστευτείς τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος σπάνια λέει αυτό που σκέϕτεται, σπάνια λέει αυτό που αισθάνεται. Σπάνια ξέρει τι σκέϕτεται, σπάνια ξέρει τι αισθάνεται. Δεν μπορείς να εμπιστευτείς τον άνθρωπο.

Μπορείς να τον γνωρίσεις, να τον συμπαθήσεις, να τον ερωτευτείς, να τον αγαπήσεις — μα δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς τον άνθρωπο.

Μπορεί να ζήσει στη ϕτώχεια, απλώς να επιβιώσει, να δημιουργήσει κάτι, να πετύχει απόλυτα, να μείνει στην ιστορία — μα δεν μπορείς να εμπιστευτείς τον άνθρωπο.

Στιγμές πριν χτυπήσει το κουδούνι της πόρτας.

Αλλαγή

Τι είναι ο άνθρωπος; Ο άνθρωπος τολμά αν και ϕοβάται, ο άνθρωπος ϕοβάται και δεν τολμά.

Γιατί τρομάζει; Γιατί τρομάζει αυτός που βίωσε τη χαρά της έμπνευσης, αυτός που χάρηκε τη μοναδικότητα της σκέψης του, αυτός που απόλαυσε τα χαρίσματα του νου του;

Γιατί τρομάζει; Γιατί τρομάζει αυτός που ποτέ του δεν άλλαξε, αυτός που έκανε πάντα τα ίδια, αυτός που αγανακτεί με την υπάρχουσα κατάσταση;

Γιατί τρομάζουν; Γιατί τρομάζει αυτός που τολμά, γιατί τρομάζει αυτός που τον βλέπει;

Όλοι τρομάζουμε…

Ηλικία

Δεν είμαι εδώ για να μιλήσω με την ορμή της νιότης, δεν είμαι εδώ για να μιλήσω με τη σοϕία του γήρατος. Το πρώτο πέρασε, το δεύτερο το περιμένω. Είμαι εδώ για να μιλήσω για μένα.

Πρώτον. Δε θέλω να τα αλλάξω όλα· μόνο αυτά που πρέπει.

Δεύτερον. Δε θέλω να τα διατηρήσω όλα· μόνο αυτά που πρέπει.

Τρίτον. Με πείσμα και με θάρρος να πράξω σύμϕωνα με αυτά που πιστεύω εγώ, όχι σύμϕωνα με αυτά που πιστεύουν οι άλλοι.

Τέταρτον. Να μην παραδώσω στα παιδιά μου μονάχα έργα άλλων.

Αυτό πιστεύω πως είναι το πιο σημαντικό: να ψηλαϕίσουν έργα δικά μου τα χέρια τους…

Ομιλία κάποιου που δεν είναι ούτε νέος ούτε γέρος.